Ἀγαθοδαίμων

Άγαλμα του Niccolò Machiavelli,  έξω από την Galleria degli Uffizi Ο αείμνηστος Ηλίας Ηλιού ταξίδεψε στους ουρανούς στις 25 Ιανουαρίου 1985. Το 1981 (έτος ορόσημο) κατέβηκε από την πολιτική σκηνή δηλώνοντας σε συνέντευξη που παραχώρησε: «Είμαι πικραμένος. Όχι τόσο από τους αντιπάλους μου, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομόφρονές μου. Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που τους πετούσε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση που να μην την πατήσουν... Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις... Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες». Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω.» 

1η «ανάγνωση» της ιδιαιτερότητας του Ραγιαδιστάν Στο πόνημα του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού» ο Max Weber αποδίδει στον Λουθηρανισμό (ως πρώτη μορφή του Προτεσταντισμού, που πρωτοεμφανίστηκε στην βόρεια Γερμανία και τη Σκανδιναβία), την μεθοδευμένη επιδίωξη του πλούτου, δηλ. την βασική προϋπόθεση του καπιταλισμού. Είναι αυτό ακριβώς το "κάλεσμα" για εργασία, που διαμορφώνει την "προσωπική πορεία" μέσω της καλλιέργειας και της επαγγελματικής καριέρας. Δείτε περισσότερα...

"Γυναίκες, μιλώ ακούστε. Να σας σερβίρω ένα βασιλόπουλο είναι αδύνατο φυσικά. Εκείνο που μπορώ να κάνω για σας είναι να σκοτώσω το βασιλόπουλο. Και τη Σταχτοπούτα. Αυτή η ξευτελισμένη, αυτή η δούλα που δεν έχει ίχνος περηφάνιας και ρεαλισμού, αα, δε μου ξεφεύγει”. Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά τον πρόλογό της η συγγραφέας Λιλή Ζωγράφου στο βιβλίο της που τιτλοφορείται όπως ο κλεμμένος τίτλος της ανάρτησης,  για να τονίσει στην συνέχεια… "Οι μύθοι είναι τα κάστρα του συστήματος".

  ΛΕΓΩ ΔΕ ΟΙΟΝ ΔΟΚΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΝ ΤΟ ΚΛΗΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΣ ΑΡΧΑΣ ΤΟ Δ΄ΑΙΡΕΤΑΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΝ   - Αριστοτέλης, Πολιτικά, Δ, 1294β 8-9

Ο Μητσάρας τα είπε όλα! Φίλε συμπολίτη, η κατάσταση είναι κρίσιμη! Αυτό είναι πλέον εμφανές και στον τελευταίο αργόσχολο ή και άσχετο σ΄ αυτή την χώρα (αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι).  Η εξουσία διαχρονικά, ειδικότερα δε στον καιρό της θεαματικής κοινωνίας, την βρώμικη δουλειά δεν την αναθέτει στους MEGAλους ρουφιάνους αλλά στα πρακτοράκια που διασπείρει σε χώρους πολιτικούς και επικοινωνιακούς που έχουν την έξωθεν καλή ("επαναστατική") μαρτυρία. Ένας από αυτούς τους χώρους, που απασχολεί ενίοτε την θεαματική βιομηχανία, και κυρίως όταν οι ανάγκες κινητοποίησης των εξαρτημένων αντανακλαστικών του ήδη κατατρομοκρατημένου μικροαστού το απαιτούν, είναι το indymedia.

Το χρήμα πολλοί εμίσησαν…. Τη δόξα ουδείς.  Ευρισκόμενος σε δημιουργικό οίστρο και ενώ βαίνω στην ολοκλήρωση του νέου "αναρτησιακού μου" πονήματος, που ευελπιστώ να κάνει τον ίδιο πάταγο, αν όχι μεγαλύτερο, από το προ μηνών συνταχθέν: « Επιτέλους!  Άντε γαμήσου μικροαστέ », βρέθηκα προ εικόνος  ιερής, επαναστατικής και θαυματουργής. Προκειμένου να σας υποδεχθώ με λαμπρότητα και τις δέουσες τιμές, στο νέο  μου ανακαινισμένο χώρο, αποφάσισα να αφήσω την ανάρτηση-κρότο για λίγο στην άκρη και να αποτίσω φόρο τιμής στην θαυματουργή εικόνα.

Είναι πάντα η ώρα Να εκφραζόμαστε με παρρησία.   Να πράττουμε με πολιτική αρετή, τόλμη και ευψυχία.     Η ζωή είναι ποίημα.     Ποιήματα, τα μόνα λάφυρα μας, στον πόλεμο του βάθους.   Έρωτας, το ύψιστο επίτευγμά μας, στο όνειρο του κόσμου.   Ο χρόνος είναι Κρόνος, τρώει τα παιδιά του ή τα δαγκώνει στο λαιμό.     Είναι πάντα η ώρα, να επιστρέφω. © αγαθοδαίμων