Ἀγαθοδαίμων

Ο εικονιζόμενος και η συμμορία του θα δώσουν λόγο στη Δίκη. Δεν αναφέρομαι φυσικά στο θεσμό της δικαιοσύνης ενός φαύλου και έκνομου συστήματος εξουσίας που καταπατά και αυτούς ακόμα τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει. Είναι παραπάνω από προφανές, ότι αν υπήρχε έστω και ένας δικαστικός λειτουργός που να είχε την διάθεση να πράξει το καθήκον του, θα το είχε πράξει. Το αστειάκι με την διάκριση των εξουσιών έλαβε οριστικό τέλος. Οι απατεώνες που κυβερνούν καθώς και αυτοί που θα τους διαδεχτούν στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού, να γνωρίζουν από τούδε και στο εξής ότι δεν διαθέτουν πλέον κανένα είδος νομιμοποίησης.

Περί βρώσεως του αμνού και άλλων "θεϊκών" εντολών.   Επειδή μερικοί ζωγραφίζουσι , τον μεν Χριστόν , ως πρόβατον και Αμνόν , τον δε Πρόδρομον δεικνύοντα αυτόν με τον δάκτυλόν του και λέγοντα: Ιδέ ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του Κόσμου, δια τούτο προστάζει ο παρών Κανών, το τοιούτον εις το εξής να μη γίνεται, αλλά να ζωγραφίζεται ο Χριστός, ως άνθρωπος τέλειος, κατά τον ανθρώπινον χαρακτήρα, ίνα δια του ανθρωπίνου είδους ερχόμεθα εις ενθύμησιν της εν σαρκί πολιτείας αυτού, και του πάθους, και του θανάτου, και της διά τούτων γενομένης σωτηρίας του Κόσμου. Διότι τους μεν παλαιούς εκείνους του νόμου τύπους τιμώμεν καθ' ό επροεικόνιζαν την αλήθειαν του Ευαγγελίου και της χάριτος, από τους οποίους ένας ήτο και ο εν τω Πάσχα σφαγιαζόμενος Αμνός, εις εικόνα Χριστού παραλαμβανόμενος, του αληθινού Αμνού, του αίροντος την αμαρτίαν του Κόσμου. Τώρα δε οπού ήλθεν η αλήθεια αυτή και τα πράγματα, μάλλον τον τύπον προτιμώμεν, αυτόν και υποδεχόμεθα. ΠΒ' ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ...

Κάποτε η επάρατος εκλέγονταν γιατί ψήφιζαν και τα δέντρα. Σήμερα εκλέγεται επειδή τα δέντρα δεν ψηφίζουν και η φύση δεν αποφασίζει. Αντιθέτως ψηφίζουν: Τα εξοχικά, τα λαμόγια, οι απατεώνες, οι εργολάβοι, οι καταπατητές, οι διορισμένοι, οι γλείφτες, οι βολεμένοι και οι πάσης φύσεως υπήκοοι. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πιο μεγάλος αλλά δεν έχει νόημα να αναφερθώ σε όλες τις κατηγορίες της ματαιοδοξίας και της ηλιθιότητας.  

Η εξομολόγηση ενός ασήμαντου ανθρώπου (De Profundis) Γεννήθηκα Σαββατόβραδο σε μια επαρχιακή πόλη πριν 43 χρόνια, ευτυχώς σε νοσοκομείο αφού η μητέρα μου είχε την πρόνοια να πάει στην πρωτεύουσα του νομού για να έχει καλύτερες ιατρικές υπηρεσίες. Οι επαρχιακές περιπέτειες μου έληξαν λίγο πριν φτάσω στην ηλικία του νηπιαγωγείου όπου και η κατηφόρα με έφερε στην Πρωτεύουσα. Σε αδρές γραμμές, εκτός απ΄ την αστυφιλία της εποχής, η βασική αιτία για τον εξοστρακισμό μου από τον γενέθλιο τόπο, υπήρξε ένας αυταρχικός και ηλίθιος πατέρας και η απέραντη καθυστέρηση της ελληνικής επαρχίας στην δεκαετία του εξήντα. δείτε περισσότερα . . .

Τα μαύρα χρόνια του σκοταδισμού, που καταδίκασαν την Ιατρική ως "επιστήμη του Διαβόλου" και ως "ειδωλολατρική μαγγανεία" και την Δημοκρατία ως "cibitas diaboli (πολίτευμα του Διαβόλου)" και δίδασκαν πως "μόνον η πίστις σώζει", έχουν περάσει; Ο Διάβολος έφτασε στην δύση σαν απότοκος του ύστερου ιουδαϊσμού, που έχοντας αφομοιώσει τις παραδόσεις της Ανατολής, μεταμόρφωσε το Σατανά από αντιπρόσωπο του Θεού σε εχθρό του. Ο απόστολος Παύλος τον ανακήρυξε "θεό του κόσμου τούτου", "τον ηγεμόνα της εξουσίας του αέρα". Το διχασμό του Θεού σε δύο υποστάσεις, ενσαρκώνει ο Μανιχαϊσμός που από τον Γ μ. Χ. αιώνα υποβάλει την ιδέα της ατελεύτητης μάχης του καλού με το κακό. Στην σκιά της μητέρας των μαχών, οι χριστιανοί περιμένοντας την Δευτέρα Παρουσία , είναι φυσικό να έχουν θεωρήσει από νωρίς εαυτούς "ξένους και οδοιπόρους" Ζουν στις χώρες τους, αλλά σαν ξένοι· μοιράζονται όλες τις υποχρεώσεις ως πολίτες και υποφέρουν όλες ...

Σε ένα περιεκτικό, σαφές και κατατοπιστικό άρθρο (Athens voice-τεύχος 249), ο Δημήτρης Φύσσας απαντάει στην ερώτηση:  Τι έγινε στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα! Πράγματι την 25 Μαρτίου του 1821, δεν συνέβη κάτι το αξιοσημείωτο. Όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στο εν λόγω άρθρο, η ημερομηνία επιλέχθηκε εσκεμμένα και εκ των υστέρων για να συνδεθεί με τον "Ευαγγελισμό της Θεοτόκου", με προφανή στόχο να απενοχοποιηθεί σταδιακά η ορθόδοξη εκκλησία.

Προϋποθέτω φυσικά αναγνώστες που θέλουν να μάθουν κάτι το καινούργιο και επομένως να σκεφτούν και οι ίδιοι. [ Πρόλογος στην πρώτη έκδοση του «Das Kapital» ] KARL MARX, Λονδίνο, 25 Ιουλίου 1867   Το παρόν κείμενο, καθώς και κάθε προσπάθεια που έχει προηγηθεί ή ακολούθως θα καταλάβει τις γραμμές αυτής της στήλης, δεν υπάγεται στην θλιβερή κατηγορία της επίκρισις του υπάρχοντος και δεν υποδεικνύεται από ανάγκες σύγχρονες, υπό την στενή έννοια του όρου. Δεν προτίθεμαι να χαϊδεύω ώτα «μέσων ανθρώπων», που όντας χωμένοι στην ασφάλεια του μεγάλου πλήθους, διάκεινται προς την αυταπάτη ενός αιρετικού βίου. Ο άκοπος συμβιβασμός με την κανονικότητα, δεν αποτελεί ως επί το πλείστων, εκδήλωση της αποδοχής ενός βίου θεμελιωμένου πάνω στην σημασία αυτού εδώ του κόσμου. Πλείστοι όσοι, κυριαρχούνται από την δοξασία ότι η παρουσία τους είναι εφήμερη σε έναν επίσης εφήμερο κόσμο. Αυτός ο μίζερος άνθρωπος της καθημερινότητας, αντλεί την διάθεση για ζωή, όχι από τις κατακτήσεις του στα “πεδία των μαχ...